Afscheid 2.0

We zijn blij dat we op reis zijn en niet een vakantie hebben van twee weken, want dan is tijd ‘kostbaarder’. Met behulp van een goede zeilmaker, onze favoriete winkel George Kniest en nog wat andere mensen krijgen we alles voor elkaar. Voor het vermaak in de avonden komen onze families nog een keer langs en nemen we ‘opnieuw’ afscheid. Tevreden vertrekken we vrijdag 14 juli richting het Noordzeekanaal!

Zeeziekte

Vanaf een leuk plekje in Beverwijk varen we het Noordzeekanaal op en passeren even later de sluizen die ons schip eindelijk op zout water brengen. ‘Als jullie de zeilen hijsen dan stuur ik wel en dan kan Marjolein de navigatie doen‘ zeg ik tegen Tom en Hermen. Ik heb m’n favo plekje al gevonden: in de kuip aan het roer. De deining en golven zijn die dag flink en met de neus in de wind vliegen we erdoorheen. De zeilen worden gehesen en we varen bakboord uit richting Scheveningen. Het is gek om eindelijk op zee te zeilen en de eerste uren kost het me wat moeite het schip goed op koers te houden. Uiteindelijk kan ik er van genieten en tot Scheveningen blijf ik aan het roer.

Ik kijk naast me en zie Marjolein in een hoekje van de kuip zitten. Ai, zeeziek, zure aangelegenheid. Ze blijft daar de hele reis zitten terwijl Hermen haar bedekt met kussens en dekentjes. Een uur of vijf later varen we de haven van Scheveningen binnen. Woohooo, ik voel een vleugje vakantiegevoel, we zijn op reis! Ik word verwelkomd door een meeuw die een flinke flats op m’n hoofd dropt.

Nachtelijke onrust

‘Tom, wat is dat voor geluid, word wakker, luister, wat is dat’, zeg ik lichtelijk in paniek. Tom heeft direct door dat er iets niet in de haak is en voor we het door hebben staan we in ons ondergoed in de kuip. Binnen luttele seconden volgen twee slaapdronken hoofdjes van Hermen en Marjolein bovenaan de trap. We kijken naar het schouwspel wat zich voor ons afspeelt.

Een prachtig, zojuist binnengevaren schip, heeft een ander schip geramd(op max. 5 meter afstand van ons). Overal staan mensen op hun dek. Het schip blijkt van Florian Dirkse van de serie Zee, Zout en Zeilen te zijn. We krijgen mee dat zijn gaskabel gebroken is waardoor het schip niet meer goed manoeuvreerbaar is. Iets wat iedereen kan overkomen en de enorme boosheid van de mensen om ons heen begrijpen we dan ook echt niet. Anyway, wij komen met de schrik vrij en duiken ons bed weer in voor een korte nacht.

Vroeg vertrek richting Zeeland

Onze buren bij wie we langszij liggen vertrekken al vroeg in de ochtend. Wij zien ons genoodzaakt dan ook maar gelijk te vertrekken en zeilen al om 07:30 de haven van Scheveningen uit richting Neeltje Jans. De eerste paar uur hebben we maar een paar knopen wind waardoor we erg langzaam gaan. We concluderen dat we lopend sneller zouden zijn, maar nobody cares, we chillen aan boord en vinden dat een aangename afwisseling met het wat ruigere dagje ervoor. We naderen de Maasgeul en volgen netjes de regels: we zetten koers richting de groene boei MN-1, melden ons bij de verkeerspost Sector Maasmond, zetten onze motor standby en piepen tussen de containerschepen door. Ik vind die grote zeeschepen matig en vraag me af of en hoe ik ooit tijdens onze reis ontspannen met zulke dingen om kan gaan.

Catch of the day

Gelukkig word ik snel afgeleid door een enthousiaste kreet van Hermen: ‘ik heb een vis gevangen!!’. Weifelend kijk ik opzij, Hermen heeft hetzelfde al een paar keer eerder geroepen en maakte ons toen blij met zeewier. Dit keer is het anders, als een trotse pauw staat ‘ie’ daar: twee makrelen schoon aan de haak. Hoppa! Tevreden zeilen we door naar Neeltje Jans waar we ons anker uitgooien in een prima baaitje. We liggen per ongeluk net een paar meter met de kont van ons schip in een beschermd vogelgebied, geen probleem, pakken we die schuinmarcherende meeuw gelijk ff terug.

Grote schepen, grote angst

De volgende ochtend maken we schoon schip en aan het begin van de middag zeilen we met de stroom mee richting België. Aan de horizon verschijnen aardig wat containerschepen waar ik niet heel erg blij van word. Op de AIS lijkt het alsof zo’n groot monster precies over ons heen gaat varen. ‘Ik ga ze echt nog een keer oproepen’ zeg ik een tikkeltje angstig,’ volgens mij ziet hij ons echt niet’. ‘Jawel joh, ze zien ons echt wel, ze hebben toch ook AIS’, zegt Tom. ‘Nee, ik roep het Traffic Centre Zeebrugge toch écht nog een keer op’. Ik wankel het trappetje af en ga aan de kaartentafel zitten. ‘Traffic Centre Zeebrugge, dit is zeilschip Shalom, over’ – ‘Traffic Centre Zeebrugge’ – Kunt u ons nogmaals bevestigen dat containerschip Mol Experience ons ziet en wij voor langs gaan?’ – ‘Ach, mevrouw, vreest niet, ze hebben u gezien en gaan achter u langs’. 

Het zweet gutst onder mijn oksels wat pas verdwijnt als we uit dit drukke vaarwater zijn verdwenen. Hopelijk raak ik er snel aan gewend;) Ons doel van de dag, Nieuwpoort, redden we door te weinig wind niet en op de motor varen we rond 21:00 bij Oostende naar binnen. Tijd voor een goudgele Vlaamse vriend.

Het bericht Een tweede afscheid en angstige momenten op zee verscheen eerst op reistop5.

‘Neeeeee’ roept Hermen, ‘daar gaan onze kiteboards’. Geschrokken kijken we alle vier om en maken snel keuzes. ‘We maken een stormrondje’, roept Tom. Marjolein vaart de neus van het schip door de wind, we gaan overstag en komen dicht bij de kiteboards. ‘Pak ze’, roep ik, maar de kiteboards worden al meegenomen door het water. Terwijl ons schip over de golven stampt maken we ons klaar voor een gijp. Ik duik onder de buiskap en zoek bescherming tegen het opspattende water. We gijpen nog een keer en dan horen we een hard geluid. We kijken omhoog en zien een grote scheur in ons grootzeil…

Het gevolg van slechte keuzes

Met tranen in mijn ogen kijk ik vooruit. Ik ben boos dat we zijn vertrokken met windkracht 6 om aan de wind van Lelystad naar Almere te varen. En ik baal er van dat we alles niet goed genoeg hebben vast gemaakt. Met een kapot grootzeil, een niet werkende stuurautomaat en AIS varen we richting onze noodoplossing van vandaag: Blocq van Kuffeler, een haven net een paar mijl voor de bestemming waar we eigenlijk heen wilden.

Ik kijk woedend naar de 3 kitesurfboards (die uiteindelijk weer aan boord zijn gekomen) en neem het ze kwalijk dat ze mijn zeildag hebben verpest. Diep van binnen weten we alle vier dat het Markermeer de speeltuin was om nog wat te leren voor het echte werk straks begint.

Evaluatie en tijd om te klussen

We evalueren de dag en halen wijze lessen uit wat ons is overkomen. Vanaf nu vertrekken we niet meer bij meer dan windkracht 5. Ook proberen we voor een meer comfortabele koers dan hoog aan de wind te kiezen, we hebben immers de tijd. Alles aan boord gaan we beter vast zetten zodat we dit soort manoeuvres niet meer hoeven uit te halen. We bestellen toch nóg maar wat boeken over zeilen in zwaar weer. Ook hebben we afgesproken de komende dagen de tijd te nemen om alles wat niet werkt te vervangen en de laatste klussen te doen. Afhankelijk van de zeilmaker, die ons grootzeil repareert, hopen we volgende week onze koers voort te zetten richting Ijmuiden. To be continued…

Het bericht Het Markermeer als speeltuin voor het ‘echte’ werk begint… verscheen eerst op reistop5.

Zonder zeilervaring besluit ik mee te gaan met Tom op zeilreis rond de wereld. De weg er naar toe is echter niet zonder hobbels… Als voorbereiding ga ik een week zeilen op Nederlands water.

Opgesloten op de deining

Vervolg op blog 1: ‘vertrekken wij over 6 maanden?’

In een reflex beweeg ik me naar de zijkant van de kuip als ik word overvallen door een golf misselijkheid. Al waggelend strompel ik de kajuit in om zo snel mogelijk op mijn rug te gaan liggen. In gedachten bestudeer ik mijn omgeving kritisch en zoek naar een nooduitgang, dat heb ik immers van huis uit geleerd. Ik ben snel klaar, dit twaalf meter lange jacht heeft geen nooduitgang, ik zit opgesloten op de deining van de golven, tussen de muren van misselijkheid en kou.

“Wat een geweldig avontuur gaan jullie aan en wat ontzettend stoer dat je dat doet, veel succes!” Bedenkelijk kijk ik om me heen en bedank deze medezeiler toch maar voor de lovende woorden. Met mijn waterdichte tas op mijn schouder banjer ik tussen de prachtige zeiljachten door naar Tom. Hij staat me lachend op te wachten en roept: “hé kleine, wat ben ik trots op jou zeg”. Met een grote zucht stap ik in de auto, moe van een intensieve week sluit ik mijn ogen en val gelijk in slaap.

Chillend in een hangmat bedenk ik me dat ik zeilen wel echt héél erg leuk vind

Liefde en inspiratie

Het is nog maar drie jaar geleden dat Tom en ik elkaar ontmoetten in Ede, de stad waar wij beide studeerden. Al snel neemt Tom mij mee naar zijn zeilboot in een goede poging mij te enthousiasmeren voor het zeilen. Dit doet hij heel verstandig op een dag met nog geen vleugje wind en een heerlijk zonnetje. Chillend in een hangmat bedenk ik me dat ik zeilen wel echt héél erg leuk vind en dus vertel ik Tom nog wel een keer mee te willen. In zijn boekenkast kom ik het boek Ritme van de Oceaan van Olav Cox tegen en lees deze in een paar dagen uit.

Naast de liefde tussen Tom en mij groeit ook mijn liefde voor het zeilen. Althans, voor het mooi weer zeilen en de avonturen van inspirerende schrijvers. Op de vraag of ik mee wil zeilen rond de wereld heb ik toch nog even een paar weekjes nodig. Ik besluit er voor te gaan en vertel Tom dat ik er alles aan ga doen om van dit voornemen een succes te maken.

Over Tom en zeilen

Tom is niet opgegroeid als zeiler maar wel op het water. Op 19-jarige leeftijd volgt hij het vak watersport op het CIOS en verliest zijn hart aan het zeilen. Na een aantal jaar gewerkt te hebben als zeilinstructeur bij Zeilschool Aalsmeer en ondertussen verschillende zeilbootjes te hebben gehad is het tijd voor het grotere werk. Na mijn ‘ja’ op deze reis start onze zoektocht naar het geschikte schip.

De voorbereidingen

Avonden, weken, maanden struinen we marktplaats af en bezoeken we vele schepen tot we ons hart verliezen aan een Breehorn 37 uit 1980. We laten dit schip keuren door de auteur van het boek dat ik op die eerste keren zeilen las. Hij blijkt enthousiast. Een paar weken later zijn we dan ook trotse eigenaren van dit prachtige schip. Het is ondertussen 2016 en onze vertrekdatum is gezet op 1 juli 2017. Een tijd van klussen is aangebroken. Week in week uit (tussen het werken door) zijn we aan het klussen. Daarnaast volgt Tom de zeevaartschool in Enkhuizen en behaal ik mijn Marcom B en vaarbewijs I. En dan is het bijna zover.

Kou, misselijkheid en hoge golven winnen het niet van een prachtige zonsondergang, een zeehondje met zijn koppie boven het water, een goed getrimd zeil en mooie avonturen

Basiscursus zeilen

Als laatste eigen voorbereiding besluit ik een week de basiscursus zeilen te volgen (dit kan bijvoorbeeld via Amorgos). We starten in Harlingen en zeilen vanaf daar naar de Waddeneilanden. Deze week blijkt veel meer te zijn dan het leren zeilen an sich.

• – Zo heb ik gezeild in temperaturen onder de 10 graden (thank God we’re heading south).
• – Daarnaast heb ik ervaren hoe het is om samen te zijn met zes onbekenden in een ruimte van 30 vierkante meter, waarbij ieder zijn schaamte direct verliest bij zeeziekte, maar waardoor je ook ontdekt hoe belangrijk een goede samenwerking aan boord is.
• – Doordat we zijn vastgelopen op een zandbank heb ik de urgentie van goed leren navigeren extra doen inzien.
• – Het belang van een duidelijke taakverdeling aan boord, het direct opruimen van het schip bij aankomst, het maken van een reële tijdsplanning, het altijd kiezen voor veiligheid boven snelheid/gemak (bulletallie, extra rif, lifelines e.d.) en de grote voordelen van een goed zeilpak neem ik als waardevolle inzichten mee. Trots ben ik met mijn CWO1 op zak huiswaarts gekeerd.

Het bericht Zeilen over de wereld als beginnend zeiler verscheen eerst op reistop5.

Er moet een zuinige koelkast komen. En de RVS constructie moet ook snel gemaakt worden zodat we de zonnepanelen kwijt kunnen. En oh ja, er moeten natuurlijk ook nog nieuwe accu’s komen. In een korte tijd zie ik ons klusbudget fors slinken en de klussenlijst rap langer worden. Vertrekken wij over 6 maanden met onze zeilboot?

Op wereldreis met een zeilboot

De afgelopen weken leek ons hele project ‘op wereldreis gaan met een zeilboot’ een grote droom. Een droom waarbij ik sterk begon te twijfelen aan de haalbaarheid. Ik sprak met verschillende zeilers die al jaren op hun schip aan het klussen zijn, en nog steeds twijfelen of ze klaar zijn voor het grote blauwe water. Wat denken wij wel niet? We kopen een boot en varen in juli 2017 de oceaan op? Steeds vaker zag ik andere zeilers met een vrij kritische blik onze kant op kijken. Of we niet beter een jaar later kunnen vertrekken. Of eerst nog een jaar of 30 werken zodat we voldoende geld zouden hebben voor meer ‘noodzakelijke’ ‘luxe’.

Berekeningen

Opnieuw maakte ik een berekening van alle kosten die we nog moeten maken voor vertrek. Meer klussen betekend meer kosten. En wat we al hadden verwacht werd opnieuw duidelijk: ons klusbudget is niet toereikend voor alle klussen die nog gedaan moeten worden. Daar komen dan ook nog wat onvoorziene uitgaven bij, zoals een nieuwe antenne & toplicht, doordat een matige coureur tegen onze mast is aangereden. Laat ik dan ook nog maar even kort aanstippen dat elke klus ongeveer tien keer zoveel tijd kost als van te voren ingecalculeerd.

Kritische blik

Langzamerhand maakte mijn roze bril plaats voor de kritische. Waar ik een aantal weken geleden zo enthousiast was als een kind begon ik te twijfelen of dit zou gaan lukken… En toen had ik opeens door wat er gebeurde. Ik bedacht me dat een kritische blik goed is om weloverwogen, verantwoordelijke keuzes te maken. Maar dat een kritische blik nooit, maar dan ook nooit, goed is om je te laten tegen houden je dromen na te jagen.

Investeringen

De afgelopen tijd heb ik Tom zien strijden, om naast 2 banen de zeevaartschool te doen. Elke dag na zijn werk moet hij studeren om de lessen goed te kunnen blijven volgen. Hermen en Marjolein komen om de week vanuit Zeeland naar Harderwijk om, in de vrieskou, op het dek te klussen aan ons schip. Tom z’n broertje staat in de vakantie te bikkelen aan een ankerbak en mijn vader probeert voor elk praktisch probleem een oplossing te bedenken(en zo nog vele anderen). Ik ben een aantal maanden geleden begonnen met een nieuwe baan en probeer naast mijn werk zoveel mogelijk tijd te spenderen aan belangrijke dingen voor onze reis. Onze huur is opgezegd en ons meubilair wordt langzamerhand verkocht. Waarom zou ik twijfelen?

Wij gaan op reis!

Ja, we moeten nog veel doen en deze maanden zijn zeker niet de allerprettigste. En ja, ons budget is gelimiteerd dus we zullen een aantal zaken moet schrappen. Maar, wij maken goede, doordachte keuzes. We nemen verantwoordelijkheid in wat er zeker mee moet aan boord en welke klussen er voor vertrek gedaan moeten worden. En over 6 maanden? Dan zijn wij vertrokken en varen we, al shinend met een roze bril op, richting de grote blauwe zee.

Ben jij ook zo lekker avontuurlijk? Dan vind je deze 5 plekken voor adrenaline junkies ook waanzinnig! Of misschien ben je net zo dol op zeilen als wij en wil je dat eens gaan proberen in de Cycladen, lees er hier van alles over.

Het bericht Vertrekken wij over 6 maanden met onze zeilboot? verscheen eerst op reistop5.